Logo

  در این مرحله ما با پانل ویرایشگر جنسیت مواد "Material Editor"، تنظیمات نور "Light Properties" و تنظیمات موتور ترجمه ی تصویر "Render Engine" سر و کار داریم.

 

     ضمن تشکر از دوست خوبم آیدین که بهم این فرصت رو داد تا بخش ناچیزی از تاپیک های آموزشی رو در زمینه انیمیشن (زیر شاخه سه بعدی کامپیوتری) به عهده بگیرم، امیدوارم آنچه که در مجموع در توان دارم ، راه رو برای علاقه مندانی که تازه پا به این عرصه گذاشته یا صرفا قصد آشنایی با آنچه که در پروسه تولید این گونه انیمیشن ها می گذره رو دارن ، کمی هموار تر کنه ...

ایده اولیه:

فیلمنامه حول یک داستان یا ایده شکل می گیرد. ایده اولیه، موضوعی است که فیلمنامه بر اساس آن نوشته می شود.

این ایده ها از کجا می آیند؟ ایده ها می توانند "واقعی" و یا "خیالی" باشند. نویسنده می تواند درباره چیزی که برای خودش یا شخص دیگری اتفاق افتاده بنویسید. و یا چیزی خیالی و غیر واقعی را تصور کند.

به طور کلی همه داستانها، چه خیالی باشند و چه واقعی، حاوی پیام هستند. این پیام باید طوری روایت شود که برای بیننده جذابیت داشته باشد. هر داستانی یک ایده اصلی دارد که خط کلی داستان را می سازد. ایده های فرعی تر به کمک ایده اصلی می آیند تا داستان بهتر بیان شود.

قهرمان داستان در مقابل یک ضد قهرمان قرار می گیرد که می تواند شخص، گروه، یک حادثه و یا هر چیز دیگری باشد. در داستانهای کلاسیک نبرد بین قهرمان و ضد قهرمان هر چه طولانی تر و نابرابرتر باشد، داستان جذاب تر می شود.

داستان های کلاسیک با یک مقدمه آغاز می شوند. در این مقدمه، کاراکترها با موقعیت های عادی و روزمره شان معرفی می شوند. بعد، یک اتفاق و یا موضوعی باعث می شود که شخصیت ها به چالش کشیده شوند و کشمکشی بوجود بیاید. سپس داستان به یک نقطه اوج می رسد که اوج این درگیری ها و کشمکش هاست. بعد از مدتی، روند داستان مجددا آرام شده و در اینجاست که ایده و پیام داستان مشخص می شود. پایان داستان می تواند خوشایند باشد یا ناراحت کننده. فضای تعلیقی باشد، و یا داستان به نقطه شروع بازگردد. می تواند یک پایان باز باشد تا ذهن مخاطب درگیر شود و خودش آنرا حدس بزند و ...

داستانها را می توان به دو روش تقسیم بندی کرد: "پهلوانی" و "رومانتیک". داستانهای پهلوانی action ترند و داستانهای رومانتیک بیشتر حاوی کلام اند. معمولا داستانهای پهلوانی را پسرها بیشتر می پسندند و داستهانهای رومانتیک را دخترها.
داستانهای موفق ترکیبی از تمام ویژگی ها را با هم دارند.



فیلمنامه:

در کتاب "توليد انيميشن" نوشته "زهرا دولت‌آبادي" آمده است که: "شما اگر بهترين عوامل توليد، بهترين هنرمندان عرصه انيميشن و بهترين و مطرح ترين صداپيشگان را همراه داشته باشيد، اگر فيلمنامه شما کارگر نيفتد شکست خواهيد خورد."

فیلمنامه مهمترین قسمت تولید انیمیشن است. با یک فیلمنامه بد نمی توان فیلم موفقی تولید کرد. یک فیلمنامه بد انیمیشن را نمی توان در مرحله تولید اصلاح کرد. زیرا کوچکترین تغییر در جزییات به معنای طراحی مجدد تمامی صحنه ها و گاهی چند هزار صفحه طراحی است. به همین دلیل برای فیلمنامه باید ارزش زیادی قائل شد.

خلق شخصیت ها بستگی به ایده اصلی فیلمنامه دارد. در انیمیشن، شخصیت ها با قابلیت های بیشتری می توانند خلق شوند. چون محدودیت هایی که در فیلمهای زنده وجود دارد، در انیمیشن نیست. کاراکترها می توانند هر نوع انعطاف پذیری قابل تصور را داشته باشند. در هنگام شخصیت پردازی باید ظاهر یا "تیپ" کاراکترها را مشخص کرد. هر گروه و صنفی، کاراکترهایی با تیپ خاص خود را دارد. مثلا تیپ راننده تاکسی، دکتر و ... با هم فرق دارند. هنگام شخصیت پردازی هرچه بیشتر راجع به شخصیت پردازی، تیپ، خصوصیات و خلق و خوی کاراکترها توجه کرد، راحت تر می توان فیلمنامه را نوشت.



اصطلاحات فیلمنامه:

shot (شات، نما، پلان): کوچکترین عنصر فیلمنامه است. بطور کلی فاصله روشن شدن دوربین، تا خاموش شدن آن یک شات است.
scene (سن، صحنه): چند شات که در یک مکان اتفاق بیافتد، یک scene را تشکیل می دهد.
sequence (سکانس، فصل): چند scene که یک موضوع واحد را دنبال کنند، یک سکانس را می سازند. وقتی موضوع داستان عوض می شود، داستان از یک سکانس به سکانس دیگری می رود.
نقاط عطف: به قسمتی از داستان گفته می شود که اتفاق یا رویدادی باعث می شود مسیر داستان ناگهان عوض شود. شناختن نقاط عطف در فیلمنامه نویسی ضروری است. در هنگام نوشتن فیلمنامه ابتدا باید شروع، پایان، و نقاط عطف داستان را مشخص کنیم. یک فیلمنامه تا 15 نقطه عطف هم می تواند داشته باشد.


مثال: قسمتی از یک فیلم نامه از جفری اسکات (مترجم: مریم عباسپور، از کتاب: مجموعه مقالات تخصصی انیمیشن):


fade in:
خارجی. محله کبوترها- روز
pan روی محله- از تابلویی می گذرد که بر روی آن نوشته شده: محله ماکیان. pan ادامه می یابد، از خانه جوجه می گذرد و روی خانه درب و داغان موچ می ایستد. (دوربین) وارد می شود.

داخلی. آشپزخانه موچ
مثل همیشه به هم ریخته است. موچ در یخچال را باز می کند، خالی است مثل همیشه. کابینت را باز می کند، خالی. کشو را باز می کند، خالی. داخل سطل آشغال را نگاه می کند، خالی
موچ: این اصلا خوب نیست. باید یه چیزی برای خوردن این طرف ها پیدا بشه.
او خم می شود، و کات...

زیر یخچال
چشمان موچ به دقت زیر یخچال را بازرسی می کند. تنها یک خرده نان وجود دارد. موچ متوجه آن می شود. لب هایش را لیس می زند.
موچ: اوه، پسر! یه تکه نون!
دستش را دراز می کند تا نان را بردارد. یک سوسک حمام با یک حرکت سریع می پرد و قبل از موچ خودش را به نان می رساند و آن را می خورد. افکت صوتی: صدای جویدن، قورت دادن، آروغ زدن. بعد زبانش را برای موچ در می آورد و به سرعت بیرون می پرد.

...


خلاصه داستان: پس از اینکه موریس به اشتباه فکر می کند یک دندانش را از دست داره، موچ خودش را به شکل یک پری دندان در می آورد، به این امید که غذایی به دست بیاورد. اما تنها چیزی که نصیب او می شود از دست دادن تمام دندانهایش است. و حتی مجبور می شود برای جبران خسارت و آزاری که به موریس رسانده، به او پول هم بدهد.

فهرست کاراکترها: موریس- موچ



اصطلاحات نما:

داخلی= نمایی در داخل یک محیط سر بسته.
خارجی= نمایی که در یک فضای باز است.
long shot (نمای دور)= نمایی که دوربین از زاویه دور آنرا نمایش می دهد. بیشتر برای معرفی فضای کلی استفاده می شود.
medium shot (نمای متوسط)= نمای کمر به بالا. در انیمیشن از این نما خیلی استفاده می شود.
close up (نمای نزدیک)= نمایی که موضوع را از نزدیک می گیرد. از آن بیشتر برای تاکید حالت کاراکتر استفاده می شود.
insert= نمای نزدیک از یک شی، مثل ساعت، تلفن و...
P.O.V یا point of view (نقطه دید)= نمایی که از دید یکی از کاراکترها گرفته می شود.
over shoulder shot (نما از روی شانه)= نمایی که از پشت سر کاراکتر و پس زمینه و موضوعی که به آن نگاه می کند گرفته می شود.
high angle= زاویه از بالا به پایین دوربین. این نما حالت تحقیر کننده دارد.
low angle= زاویه از پایین به بالا دوربین. این نما موضوع را قوی تر و گاهی ترسناک نشان می دهد.
eye level= زاویه دوربین در حالت نرمال، در حد چشم.


اصطلاحات حرکت دوربین:

pan= حرکت افقی دوربین.
tilte= حرکت عمودی دوربین.
zoom in= جلو رفتن دوربین، یا نزدیک شدن دوربین به موضوع.
zoom out= عقب رفتن دوربین، یا دور شدن دوربین از موضوع.
arc= حرکت دایره وار و چرخشی دوربین.


روشهای اتصال دو تا صحنه به هم:

cut= برش ساده از یک صحنه به صحنه بعد.
fade in= ظاهر شدن تصویر مثلا از سیاه.
face out= محو شدن تصویر مثلا به سیاهی.
disolve= صحنه اول محو می شود، و همزمان صحنه دوم روی اولی ظاهر می شود.
wipe= روبش صحنه قدیمی توسط صحنه جدید با افکتهایی مثل خطوط عمودی یا اریب...

flash back= اصطلاحی برای بازگشت به گذشته و دیدن تصاویر خاطره انگیز.
flash forward= اصطلاحی برای سفر به آینده و دیدن تصویر آینده.


محقق و نویسنده: الناز فروهری
اولین انتشار در فروم مجیدآنلاین

ایده اولیه- فیلمنامه- فیلمنامه مصور- storyboard- زمان بندی آن- طراحی شخصیت- layout (چیدمان)- storyreel

مرحله تولید:
ضبط صدا- طراحی پس زمینه- طراحی فریم های کلیدی- طراحی فریم های میانی- دسن و رنگ آمیزی- اسکن یا فیلمبرداری- صدا گذاری- تدوین



انیمیشن سنتی به انیمیشنی گفته می شود که تمام تصاویرش روی کاغذ نقاشی شده باشد. برای ایجاد توهم حرکت، هر طراحی تفاوت ناچیزی با طرح بعدیش دارد. انیماتور دوبعدی طراحی ها را روی کاغذ یا طلق ترسیم می کند. وظیفه او این است که حرکت های اصلی، یعنی کلیدها یا key frames را طراحی کند. انیماتور نه تنها باید یک طراح قوی باشد، بلکه باید حرکات درست را خوب بشناسد و درست زمان بندی کند.


میز نور همکار همیشگی انیماتور دوبعدی است. کاغذ ها بوسیله پین (که روی میز نور چسبانده اند) روی هم سوار می شوند. صفحه شیشه ای وسط میز نور را می شود چرخاند (برای راحت بودن در طراحی). چون همه چیز باید طراحی شود، میز نور باعث می شود که وقتی چند کاغذ روی هم قرار می گیرند، طراحی روی همه آنها راحت معلوم باشد و بتوان آنها را با هم مقایسه و اصلاح کرد.



بعد از اینکه انیماتورها کلیدها را طراحی کردند، نوبت به betweener می رسد. یک betweener طراحی های مابین را ترسیم می کند (قبلا انیماتور تعداد طراحی هایی که توسط betweener باید کشیده شود را مشخص کرده).
بعد از این کارها، همه طراحی ها را می فرستند برای دسن و رنگ آمیزی. پس زمینه ها هم جداگانه کشیده و رنگ آمیزی می شود و در آخر تصاویر یا فریم ها را پشت سر هم می چینند و عکس می گیرند (در هر ثانیه 24 تصویر) و می فرستند برای صداگذاری و تدوین.


محقق و نویسنده: الناز فروهری
اولین انتشار در فروم مجیدآنلاین

این سری مقاله ها رو قبلا توی فروم مجیدآنلاین گذاشته بودم و بعضی ها رو برای مجله گاما فرستاده بودم... یادش به خیر!! قبلا برای هر مطلب، چند هفته سرچ می کردم و می شه گفت یه کار تحقیقاتی بود مخلوطی از تالیف و ترجمه...


اکثر ما انیمیشن های دوران کودکی خود را به یاد می آوریم. زمانی بود که با اشتیاق جلوی تلویزیون می نشستیم و منتظرپخش انیمیشن مورد علاقه خودم می ماندیم و گاهی به اصطلاح، کارتون می دیدیم. "کارتون" در واقع واژه درستی برای انیمیشن نیست. کارتون یعنی نقاشی کارتونی. یعنی تصویرفانتزی که حرکت ندارد. در ایران از این کلمه به غلط به جای "انیمیشن" استفاده می شود. اصطلاحات دیگری که به جای انیمیشن استفاده شده، پویانمایی، جان بخشی، مضحک قلمی، تصویر متحرک، و نقاشی متحرک است. ولی انیمیشن هر چه که باشد، برای ما بسیار خاطره انگیز است و رویاهای کودکیمان با آن گره خورده است. بارها خود را به جای شخصیت های انیمیشن گذاشته ایم و در خوشی ها و ناخوشی ها با آنها همذات پنداری کرده ایم. در آینده قصد داریم درباره انیمشین، روند تولید آن، و روشهای مختلف ساخت آن صحبت کنیم.


انیمیشن چیست؟

انیمیشن از کلمه anima در لاتین به معنای "جان" می آید. در واقع، هنر ایجاد توهم حرکت برای اشیای بیجان را انیمیشن می گویند. یا به عبارتی، هر فیلمی که در روند ساخت آن، روی هر فریم (قاب تصویری) کار شود و فیلمبرداری آن به صورت فریم به فریم انجام شود انیمیشن است. یعنی به فیلمی که برای هر 24/1 ثانیه آن برنامه ریزی و عملیات ساخت مجزا انجام شود انیمیشن گفته می شود.
انیمیشن نمایش سریع و پشت سر هم تعدادی تصاویر است. این تصاویر می توانند نقاشی، جسم، یا حتی مدل زنده باشند که با تغییر شکل، یا عوض کردن محل قرارگیری آنها، توهم حرکت به وجود بیاید. این توهم بر اساس یک پروسه ذهنی در انسان شکل می گیرد به نام ماندگاری موقت تصاویر. وقتی چند عکس مرتبط با هم، به سرعت جلوی چشم انسان نمایش داده شود، مغز تصور می کند یک عکس را می بیند. این حس حرکت ناشی از خطای دید انسان است و با روشهای مختلفی می توان آن را بوجود آورد.
انیمیشن صامتی به نام Humorous Phases of funny Faces (فکاهی های صورت های مسخره) از استوارت بلکتون را اولین انیمیشن استاندارد می دانند و بلکتون به عنوان اولین انیماتور واقعی شناخته شده است. این انیمیشن در سال 1906 ساخته شد و موضوع آن تغییر شکل نقاشی هایی است که یک نفر روی تخته سیاه می کشد. امروزه متداولترین شکل انیمیشن، کارهای سه بعدی یا دوبعدی است که برای سینما یا تلویزیون ساخته می شود. در عین حال شکل های دیگری از انیمیشن هم وجود دارد.

قالبهای مختلف انیمیشن:

- انیمیشن سنتی (دو بعدی و دستی)
- انیمیشن Stop Motion (حرکت دادن اشیا یا عروسکها)
- انیمیشن کامپیوتری
- انیمیشن تلفیقی

انیمیشن سنتی (دو بعدی و دستی) به انیمیشنی گفته می شود که تمام تصاویرش روی کاغذ نقاشی شده باشد. برای ایجاد توهم حرکت، هر طراحی تفاوت ناچیزی با طرح بعدیش دارد. طراحی ها معمولا روی کاغذ یا طلق ترسیم می شوند. انیمیشن هایی مثل سفیدبرفی (محصول 1937 آمریکا)، مزرعه حیوانات (1954 انگلستان)، و شهر اشباح (2001 ژاپن) با این روش ساخته شده اند.


در انیمیشن Stop Motionعروسک ها و اجسام را حرکت می دهند و به صورت فریم به فریم از آنها فیلمبرداری می کنند. عروسکهایی که برای این نوع از انیمیشن ساخته می شوند، معمولا یا خمیری هستند، یا مفاصل انعطاف پذیر دارند. سریال های پت و مت (محصول 1976 چکسلواکی)، والاس و گرومیت (آمریکا)، و انیمیشن عروس مرده (2005 آمریکا) با این روش ساخته شده اند.




در انیمیشن کامپیوتری، همانطور که از نامش پیداست، از کامپیوتر برای ساخت انیمیشن استفاده می شود. به این صورت که ابتدا اطلاعاتی به کامپیوتر داده می شود، سپس بسیاری از کارها توسط آن محاسبه می شود. انیمیشن های کم حجمی که برای اینترنت ساخته می شوند، نمونه هایی از انیمیشن دوبعدی کامپیوتری هستند. انیمیشن داستان اسباب بازی (محصول 1995 آمریکا) و ماداگاسکار (2005 آمریکا) از نمونه های سه بعدی کامپیوتری هستند.



انیمیشن تلفیقی، تلفیق تکنیک های مختلف انیمیشن با فیلم زنده است. به این صورت که بخشی از فیلم در واقعیت فیلمبرداری می شود و سپس با استفاده از کامپیوتر با انیمیشن تلفیق می شود. عمده ترین استفاده از این تکنیک در موزیک ویدئوها و جلوه های ویژه سینمایی است. انیمیشن آلوین و موش خرماها (محصول 2007 آمریکا) نیز با این روش ساخته شده است.



چه چیزهایی در انیمیشن است که آنرا جذاب می کند؟ چگونه یک انیمیشن ساخته می شود؟ انیمیشن های موفق چه خصوصیاتی دارند؟ در قسمت های بعدی به این موارد می پردازیم.